ایران بیمار

سرما بود.تاریکی در در باطن غریزه.عشق گم بود.هوس دلیل بودن.

قدرت دلیل ماندن.صدا دلیل تنهایی.ثروت دلیل عشق.

و سکوت دلیل فریاد.

این چنین بودم در این محبس.سرد و ساکت شروع به نوشتن کردم

تاریک بود اعماق فریادهایم چون همصدایی نبود .ارام فریادهایم

را مینویسم تا مبادا  باز هم در مسلخگاه ایران ستیزان ان را سر زنند

انها را جاری کردم در این نقطه ارام ارام شکل گرفتند و کلمها جمله

گردیدند.در درون پر دردم به سر چشمه ای رسیدم ان این بود

که کلمات با اتحاد جمله میگردند.اما اتحاد کجاست؟

ایران متحد ملزوم یکی شدن است در تداوم کلمات جملها یی ساخته

میشوند که تاریخ را رقم خواهند زد.پس در تداوم مشتهاسیلی ساخته

میشود که ازادی را رقم خواهد زد برای ایران اریاییم هرز گاهی

در این ولایت قدرت ارزوها میسازم.شیرین و شاد.اما در فریادهایم

نگاهم بر دستان نسلیست که از سلاله اریایی گام بر این گیتی نهادند

نگاهم بر شعله هاییست که شهامت را معنا میکند.برای سرزمینم

تنها  حقیقتی عریان را خواستارم که در باطن خاک و جان  ایران و

ایران زادگان پهنا گیرد.دانش را خواستارم که به ناتوانیهای پارسیان

پایان دهد.و تنها ارمان رویایی من وعده دیدار فرشته ایست

که ازادی را برایمان به ارمغان اورد.

فرشته میاید اما شرطی دارد. که  از شط خون نهراسیم. مشتها را گره

سازیم.تا ایران خانه خوبان شود.بازهم ارزوی همیشگم را برایتان

دارم .به امید ان روز که در زیر اسمان ابی سرزمین اهورایی ایران

ازاد. ازادی را ازاد کنیم و در پهنایش به زیستن پر ارامشمان ادامه دهیم