وطنم را در افقی میبینم که سراسر هراس است روزی که فقر-فحشا-اسارت-تمام دیارم را در بر میگیرد.ترس از ان روز که ایرانم را فانی نظاره گر باشم این ترس مرا بر این داشته تا از شما مدد خواهم که دست در دست یکدیگر گذاریم و این بار به معنای واقعی نه تنها یک شعار میهن خویش کنیم اباد چون ایران ما طعمه کفتارهای شیر نمایی شده که در جستجوی غذای خویش هر جانداری را میدرند حتی فرزندان خود را مانند گرگهای زمستانی میجوند شاید این توصیف گیرایی نباشد.اما واقعیت همین است که میدانید انگاه ما بی تعصب نشسته ایم و برای این مادر نژاد پارسی تنها افسوس میخوریم دریغ از جنبشی وایده ای ایا رسم ناموس دوستی اینست که ما با وطنی که از خاکش -از ابش و از ریشه اش تغذیه شده ایم و مادر اصلی همه ما اریا ییهاست اینگونه کنیم اما میدانم ما برای ایرانمان خواهیم جنگید این رسم و ذات پارسیان است و برای ازادی همیشه نبرد کرده اند باید اضطراب را با ایمان به اهورای مقدس ایران از بین برد و بر ترس فائق امد باید روح خویش را با نفسهای ایمان طراوت دهیم و درون خود را از هر مانعی پاک سازیم تا جسممان و روحمان برای یک نبرد طولانی اماده باشد من و تو در انتظار ازادی ایران نمیمانیم بلکه ازادی را با تلاش و شجاعت خویش به ارمغان میاوریم . یه امید انروز می مانم که ایران را در اغوش ایرانیان ازاده نظاره گر باشم و بی هراس به استانه درگاه وطنم بوسه زنم.
| تبليغات | X |
